Prezes Nomagic Kacper Nowicki Digital Shaperem 2025
Nagroda ta ma na celu wyróżnienie liderów i innowatorów, którzy znacząco przyczynili się do rozwoju polskiego ekosystemu cyfrowego i krajobrazu technologicznego.
Przez Borja Gonzalez
W świecie sztucznej inteligencji fizycznej jesteśmy obecnie uzależnieni od “momentu wirusowego”. Oglądamy humanoidalne roboty wykonujące salta w tył na YouTube lub składające pranie w przyspieszonych klipach i czujemy, że nadeszła przyszłość. Ale dla tych z nas, którzy spędzili ostatnią dekadę w okopach robotyki, perspektywa jest inna.
Sprzęt staje się towarem. Modele wypełniają tę lukę. Kapitał jest wszędzie.
Prawdziwa walka nie toczy się o to, kto ma najbystrzejszy mózg czy najsmuklejszą obudowę. Prawdziwa walka – ta, która zadecyduje o przetrwaniu kolejnej dekady – toczy się o jeden, mało efektowny parametr: niezawodność.
Aby zrozumieć, dlaczego niezawodność jest “ostatnią fosą”, trzeba pojąć psychologiczną różnicę między porażką cyfrową i fizyczną.
Jeśli ChatGPT wykryje jakiś fakt, przewracasz oczami, modyfikujesz komunikat i idziesz dalej. To irytujące przez pięć minut. Ale jeśli humanoidalny robot w twojej kuchni raz na dziesięć prób wyleje na dywan filiżankę gorącej kawy, nie “modyfikujesz komunikatu”. Pozbywasz się robota.
W świecie fizycznym kosztem awarii nie jest tylko stracony czas, ale także szkody materialne, zagrożenia dla bezpieczeństwa i utracone przychody. To jest linia cierpliwości, a większość dzisiejszej sztucznej inteligencji fizycznej jest nawet daleka od jej przekroczenia.
Jesteśmy świadkami całkowitego załamania się barier wejścia na rynek robotyki:
Jeśli Twoja teza inwestycyjna opiera się na zastrzeżonym “inteligentnym” modelu lub niestandardowym sprzęcie, budujesz na ruchomych piaskach. Te nakłady stają się z dnia na dzień tańsze i bardziej uniwersalne.
Oto weryfikacja rzeczywistości: Większość wirusowych demonstracji robotów jest mniej więcej niezawodna w kontrolowanych warunkach, w zakresie od 90% do 95%. W laboratorium badawczym 95% to przełom. W centrum realizacji zamówień 95% to katastrofa.
90% nie jest “bliski” 99,9%. Jego współczynnik błędu wynosi 50.
Jeśli robot zbiera 600 przedmiotów na godzinę i popełnia 5% błędów, to daje to 30 “wypadków” na godzinę. To nie jest system zautomatyzowany; to kosztowne zadanie dla operatora, który musi podążać za robotem i sprzątać po nim bałagan.
Aby system był naprawdę produktywny, musi osiągnąć Niezawodność 99,9%. Osiągnięcie tego poziomu to nie “ćwiczenie tuningowe”. To zupełnie inna klasa inżynierii. Wymaga zespołu, który jest gotów iterować jeden, nudny tryb awarii przez trzy lata, podczas gdy wszyscy inni gonią za kolejną efektowną wersją demonstracyjną.
Zwycięzcami kolejnej dekady nie będą firmy z najbardziej ambitnymi obietnicami “Wywiadu Ogólnego”. Będą nimi specjaliści.
Prawdziwy postęp wygląda jak robot w Zalando Magazyn kompletuje nieuporządkowane, zmienne zapasy odzieży. Nie ma żadnego viralowego filmu z tym. Nie robi salt w tył. Ale jest kierownik zmiany, który przestał zauważać robota, bo on po prostu działa.
Ta nudna cisza jest najdroższą przewagą konkurencyjną w branży.
Zbliżamy się do końca 2026 roku, a podpisane w ciągu ostatnich dwóch lat umowy pilotażowe dotyczące fizycznej sztucznej inteligencji (Physical AI) będą wymagały odnowienia. To moment, w którym branża musi podjąć decyzję: “albo się wypowiedz, albo zamilknij”.
Wyścig w Physical AI nie polega na znalezieniu najmądrzejszego robota. Chodzi o to, kto pierwszy w danym pionie przekroczy linię cierpliwości.
Kiedy sztuczna inteligencja fizyczna naprawdę nadejdzie, nie będzie to przypominać filmu science fiction. Będzie cicho. Będzie jak dźwięk magazynu pracującego przez 16 godzin bez ani jednej interwencji człowieka.
Niezawodność to fosa. Wszystko inne to tylko szum.
